PUSLU KITALAR ATLASI

"...Uzun İhsan Efendi ona tekrar tekrar,maceranın
bir ibadet olduğunu söylemişti.Oysa kendisini içinde
buluverdiği bu macera kötülükler ve belirsizliklerle doluydu.
Kışın ortasında,sefer mevsimi değilken,o kaleyi niçin kuşatmış-
lerdı?Eğer bu işi Zülfiyar'ı kurtarmak için yaptılarsa,
bu adam kaleden neden çok değerli bir belge değil de,o
uğursuz parayı getirmişti?Üzerinde bir tek yazı ve tuğra
görünmeyen bu zifiri siyah para neden bu kadar değerliydi?
Bütün bu sorular onun için hiç mi hiç merakını uyandırmıyor,
cevapları da onu zerre kadar ilgilendirmiyordu.İstediği şey,
eski güzel,rahat,endişesiz ve tekdüze günlere dönmekti.
İnsanların Dünya karşısındaki kayıtsızlığını da işte
tam bu anda kendi zihninde yakaladı ve babasının sözlerine
bir anlam vermeyi başardı:Bu dünyada insanların korktuğu
tek şey öğrenmekti.Acıyı,susuzluğu,açlığı ve üzüntüyü
öğrenmek onların uykularını kaçırıyor,bu yüzden daha rahat
döşeklere,daha leziz yemeklere ve daha neşeli dostlara
sığınıyorlardı.Dünyaya olan kayıtsızlıkları bazan o kerteye
varıyordu ki,kendilerine altın ve gümüşten,zevk ve sefadan,
lezzet ve şevhetten bir alem kurup,keder ve ızdırap
fikirlerinin kafalarına girmesine izin vermiyorlardı.Oysa
Uzun İhsan Efendi,Dünya'nın şahidi olmanıngerçek bir
ibadet olduğunu sık sık söylerdi.Her insan şu ya da bu şekilde
dünyayı okumalıydı...Dünyaya şahit olmanın yolu ise maceranın
kendisinden başka bir şey değildi.Yaşanılanlar,görülenler ve öğrenilenler
ne kadar acı olursa olsun,macera insanoğlu için büyük bir nimetti.
Çünkü dünyadaki en büyük mutluluk,bu Dünya'nın şahidi olmaktı."
PUSLU KITALAR ATLASI
İHSAN OKTAY ANAR