Pablo NERUDA

[varsayım]

KÜÇÜK AYAKLAR

Küçücük ayakları çocukların
soğuktan mavileşen,
sevgili Tanrı!
onlar sizi nasıl görebilirler ve üstünüzü örtmezler?

Küçücük ayaklar yaralı
kesilmiş her taşıyla çakılın,
acımış karda
ve bulaşmış çamura.

Adam, kör, bilmez ki
geçtiğiniz yerde,
bir çiçek bırakırsınız siz
canlı ışıktan.

Ve koyduğunuz yerde
kanayan küçük ayağınızı,
hint sümbülü çiçek açar
daha güzel kokan.

Yürürken doğru patikalar,
yiğitçe davranın, küçücük ayaklar,
kusursuz
olduğunuz kadar.

Küçücük ayakları çocukların,
acı çeken iki ufacık mücevher,
insanlar nasıl geçebilirler
ve sizleri görmezler!

Pablo NERUDA

[sysyphos]

GÜZDE UNUTULMUŞ

Saat yedi buçuğuydu güzün
Ve ben bekliyordum
Kimi beklediğim önemli degil.
Günler, saatler, dakikalar
Bıktılar benle olmaktan
Çekip gittiler azar azar
Kaldım ortada, tek başıma

Kala kala kumla kaldım
Günlerin kumuyla, suyla
Bir haftanın artıklarıyla kaldım
Vurulmuş ve hüzünlü

Ne var, dediler bana Paris'in yaprakları
Kimi bekliyorsun?
Kaç kez burun kıvırdılar bana
Önce ışık, çekip giden
Sonra kediler, köpekler, jandarmalar

Kalakaldım tek başıma
Yalnız bir at gibi
Otların üstünde ne gece, ne gündüz
Sadece kışın tuzu

Öyle kimsesiz kaldım ki
Öyle bomboş
Yapraklar ağladılar bana
Sonra, tıpkı bir gözyaşı gibi
Düştüler son yapraklar
Ne önceleri, ne de sonra
Hiç böyle yalnız kalmamıştım
Bu kadar
Ve kimi beklerken olmuştu
Hiç mi hiç hatırlamam.

Saçma ama bu böyle
Bir çırpıda oldu bunlar
Apansız bir yalnızlık
Belirip yolda kaybolan
Ve ansızın kendi gölgesi gibi
Sonsuz bayrağına doğru koşan.

Çekip gittim, durmadım
Bu çılgın sokağın kıyısından
Usul usul, basarak ayak uçlarıma
Sanki geceden kaçıyor gibiydim
Ya da karanlık, kükreyen taşlardan

Bu anlattıklarım hiçbir şey değil
Ama başıma geldi bütün bunlar
Birini beklerken, bilmediğim
Bir zamanlar.

Pablo Neruda

[varsayım]

Başka kitaplarla hapsedilmek için yazmıyorum
ya da zambağın somutlaşmış çırakları için değil
gelip geçecekler için, gereksindikleri
ay, su, düzenin değişmez temelleri
ekmek, şarap, ve okullar, gitarlar ve el aletleri için.

[yadsıma]

GEMİ

Yolculuk ücretini verdikse bu dünyada, neden
Neden bırakmıyorlar bizi oturalım, yemek yiyelim..?

Bulutlara bakmak istiyoruz,
Güneşte yanmak, tuz koklamak.
Kimseyi tedirgin etmek gelmiyor içimizden.
Neden edelim zaten, biz birer yolcusuyuz sadece.

Gidiyoruz, zamanı da götürüyoruz bizimle.
Deniz geçiyor yanımızdan, üstünde bir gül var,
Gölgede gidiyor dünya, aydınlıkta.
Siz de gelin bizim gibi, biz yolcular.

Sizi tedirgin eden ne..?
Neden öfkeyle vuruyorsunuz..?
Tabancalar kuşanmış, kimi arıyorsunuz öyle..?

Bilmiyorduk sizin olduğunu her şeyin,
Bardakların, iskemlelerin,
Yatakların, aynaların sizin,
Sizin olduğunu denizin, şarabın, gökyüzünün

Bakıyoruz bütün masalar tutulmuş şimdi.
Olamaz diye düşünüyoruz,
Nasıl, ama nasıl inandıracaksınız bizi..?

Her yer karanlıktı gemiye bindiğimizde.
Biz de çıplaktık, aynı yerden geliyorduk,
Kadınlardan, erkeklerden geliyorduk, sizin gibi.

Aç doğmuştuk, çabuk çıktı dişlerimiz.
Ellerimiz oldu zamanla, gözlerimiz oldu,
Çalışalım diye, ağlayalım diye gördüklerimiz için.

Hiçbir hakkımız yok şimdi elimizde,
Öyle diyorsunuz, gemide yer yok.
Bizimle konuşmuyorsunuz,
Oynamıyorsunuz bizimle.

Neden bu üstünlüğünüz, neden..?
Kim kaşık verdi daha doğmadan size..?

Sevmem yolculukta, gizli köşelerde
Aşk ışığından yoksun boş gözler bulmayı,
Aç ağızlar bulmayı sevmem.

Yaklaşan güz için elbisemiz yok;
Kış gelecek; kış için hiç, hiç yok.
Nasıl yürürüz kunduramız olmazsa
Dünyanın keskin çakıllarında..?

Nerde yemek yeriz masamız olmazsa..?
İskemlemiz olmazsa nereye otururuz..?
Tatsız bir şakaysa bu, beyler,
Karar verin, kesin bu şakayı,
Sırası geldi ciddi olmanın artık.
Deniz kudurmuş. Kan yağıyor.
 
Pablo Neruda

[çirkin ördek yavrusu]

''seviyorum doğrudur yürek bu hala sever
sevmek kısa sürdüyse unutmak uzun sürer''

(''bu gece en hüzünlü şiirleri yazabilirim'' şiirinden )

[herneyse]

Bi yukardaki şiirde "seviyorum doğrudur" mu "sevmiyorum doğrudur" mudur o mısrası? "seviyorum doğrudur" daha mantıklı geliyor ama ah şu internet bi çok yerde 2. dediğim şekline rastladım, doğru mu belli değil, bilen varsa söyleyiverse bi zahmet?

Tekrar: Hmm sanırım doğru olanı "sevmiyorum doğrudur" şekli, yukarıdaki arkadaş birazcık eksik yazmış olacak

[kalalayka]

Puedo Escribir Los Versos Más Tristes Esta Noche


Escribir, por ejemplo: 'La noche está estrellada,
y tiritan, azules, los astros, a lo lejos.'

El viento de la noche gira en el cielo y canta.

Puedo escribir los versos más tristes esta noche.
Yo l.uise, y a veces ella también me quiso.

En las noches como esta la tuve entre mis brazos.
La besé tantas veces bajo el cielo infinito.

Ella me quiso, a veces yo también l.uería.
Cómo no haber amado sus grandes ojos fijos.

Puedo escribir los versos más tristes esta noche.
Pensar que no la tengo. Sentir que la he perdido.

Oir la noche inmensa, más inmensa sin ella.
Y el verso cae al alma como al pasto el rocío.

Qué import.ue mi amor no pudiera guardarla.
La noche esta estrellada y ella no está conmigo.

Eso es todo. A lo lejos alguien canta. A lo lejos.
Mi alma no se contenta con haberla perdido.

Como para acercarla mi mirada la busca.
Mi corazón la busca, y ella no está conmigo.

La misma noche que hace blanquear los mismos árboles.
Nosotros, los de entonces, ya no somos los mismos.

Ya no l.uiero, es cierto, pero cuánto l.uise.
Mi voz buscaba el viento para tocar su oído.

De otro. Será de otro. Como antes de mis besos.
Su voz, su cuerpo claro. Sus ojos infinitos.

Ya no l.uiero, es cierto, pero tal vez l.uiero.
Es tan corto el amor, y es tan largo el olvido.

Porque en noches como esta la tuve entre mis brazos,
mi alma no se contenta con haberla perdido.

Aunque este sea el ultimo dolor que ella me causa,
y estos sean los ultimos versos que yo le escribo.






I Can Write the Saddest Poem Tonight


I can write the saddest poem tonight
I can say, the night is full of stars

And the stars are blinking far away, in the darkness
Wind of the night is swinging in the sky with songs.

I can write the saddest poem tonight
There was a time I loved her, and she loved me too.

I embraced her for countless nights like this one
How many times did I kiss her under the endless sky

There was a time she loved me, and I loved her too
But how could I not love those big still eyes

I can write the saddest poem tonight
Thinking of her absence, and burning out for losing her

Feeling the night, even more boundless without her
With a poem falling on my heart, like dew falling on the grass

What can I do, if my love couldn't keep her.
The night is full of stars, but she is not with me

That's all. Somebody is singing somewhere far away.
My heart can't stand losing her so easily

My eyes look for her, wanting her closer
My heart loks for her, but she is not with me

I don't love any more, but I used to love so much
My voice looks for the wind, just to reach her

She will be darling to others, like before I kissed her
With that voice, that bright skin and those eternal looks

I don't love any more, but I may love again
Why does it take so long to forget, although love lasts so short

Because I embraced her at nights like this
My heart can't stand losing her so easily

Maybe this is the last pain she will ever give me
Maybe this is the last poem I will ever write for her



Bu Gece En Hüzünlü Şiiri Yazabilirim...

Bu gece en hüzünlü şiiri yazabilirim,
Söyle diyebilirim: Gökyüzü yıldızlarla dolu

Ve uzaktaki yıldızlar, karanlıklar içinde göz kırpıyorlar
Bu gece gökyüzünde rüzgâr şarkıyla dönüyor

Bu gece en hüzünlü şiiri yazabilirim,
Bir zamanlar, onu sevdim ve o da beni sevdi

Hesapsız gece için onu öyle bir kucakladım
Ben kaç kere sonsuz gökyüzünün altında onu öptüm.

Bana âsık oldu, bende ona bir ara âşık oldum.
Ama o durgun, iri gözlere nasıl âşık olunmaz ki?

Bu gece en hüzünlü şiiri yazabilirim,
Sensizliğimi düşünüp, yokluğunla yanmaktayım

Sinirsiz gece de duygu bile olmaksızın onun
Çimene düsen çiy gibi, düşmekte şiir kalbimin canına

Ben ne yapabilirim, aşkım onu tutmadıysa
Gece de yıldızların altında, yine yalnızım

Hepsi bu… Uzaklarda şarkı söylüyor biri,
Kalbim dayanmıyor onu kolayca kaybetmeye

Gözlerim arar hep onu, yanımda olsun isterler
Kalbim arar onu, ama yanımda yok…

Artik sevmiyorum onu, nasıl, nasıl da sevmiştim
Ona ulaşmak için sesim hemen rüzgârı arar

Ellere yar olur, Öpmemden önceki gibi.
O ses, ışıl ışıl ten ve sonsuz bakışlarla

Artik sevmiyorum, fakat tekrar sevebilirim
Ask çok kısa sürmesine rağmen, unutmak için neden zaman alır

Çünkü: öyle gecelerde kollarıma aldım…
Kalbim dayanmıyor onu kolayca kaybetmeye

Belki; acı bana verdiği son acıdır
Belki; şiir ona yazdığım son şiirdir…


Can AKIN - Pablo NERUDA‏


  Can Akın,böyle çevirmiş ama bir de Hilmi Yavuz çevirisi var  ki,ona daha çok rağbet ederim.


Bu gece en hüzünlü şiirleri yazabilirim

Şöyle diyebilirim: "Gece yıldızlardaydı
Ve yıldızlar, maviydi, uzaklarda üşürler"

Gökte gece yelinin söylediği türküler

Bu gece en hüzünlü şiirleri yazabilirim
Hem sevdim, hem sevildim, ya da o böyle söyler

Bu gece gibi miydi kucağıma aldığım
Öptüm onu öptüm de üstümde sonsuz gökler

Hem sevdim, hem sevildim, ya da ben böyle derim
Sevmeden durulmayan iri, durgun bakışlı gözler

Bu gece en hüzünlü şiirleri yazabilirim
Duymak yitirdiğimi, ah daha neler neler

Geceyi duymak, onsuz daha ulu geceyi
Çimenlere düşen çiy yazdığım bu dizeler

Sevgim onu alakoymaya yetmediyse ne çıkar
Ve o benimle değil, yıldızlıdır geceler

Yürek zor katlanıyor onu yitirmelere
Uzaklarda birinin söylediği türküler

Bakışlarım kovalar onu tellim her yerde
Bakışlar sanki onu bana getirecekler

Böyle gecelerdeydi ağaçlar beyaz olur
Artık ne ben öyleyim ne de eski geceler

Sesim arar rüzgârı ona ulaşmak için
Şimdi sevmiyorum ya, eskidendi sevmeler

Şimdi kimbilir kimin benim olduğu gibi
Sesi, aydınlık teni, sonsuz uzayan gözler

Sevmiyorum doğrudur, yürek bu hâlâ sever
Sevmek kısa sürdüyse unutmak uzun sürer

Bu gece gibi miydi kollarıma almıştım
Yüreğimde bir burgu ah onu yitirmeler

Budur bana verdiği acıların en sonu
Sondur bu onun için yazacağım dizeler


   

Çeviri : Hilmi YAVUZ

[herneyse]

Evet, teşekkürler, çeviri farkı da kafamı karıştırmıştı, iyi oldu gerçekten..

[herneyse]

Kim daha çok acı çeker, bekleyen mi?
Yoksa hiç beklememiş olan mı bir insanı?

[kalalayka]

   Sonunda kendimi bulduğum
   yerde mi kaybettiniz beni?

[kalalayka]

Alevler içinde yanan bu çimenler
zincirlerini koparmış ateşböcekleri mi ?

[kalalayka]

   Kaç sorusu  olabilir bir kedinin?

[herneyse]

'Neden saklıyor dersin ağaçlar
bütün görkemini köklerinin?'

[kalalayka]

    tatlıysa bütün ırmakların suyu, nereden gelir denizin tuzu?

[bayanhiç]

FELSEFEDEN ÇOK ÖLÜME;
MÜREKKEPTEN ÇOK KANA YAKIN
     PABLO NERUDA...