CHARLES BAUDELAIRE

[delil]

"Söyle, anlaşılmaz adam, kimi seversin en çok, ananı mı, babanı mı, bacını mı, yoksa kardeşini mi?
-Ne anam var, ne babam, ne bacım, ne de kardeşim.
-Dostlarını mı?
-Anlamına bugüne kadar yabancı kaldığım bir sözcük kullandınız.
-Yurdunu mu?
-Hangi enlemdedir, bilmem.
-Güzelliği mi?
-Tanrıça ve ölümsüz olsaydı, severdim kuşkusuz.
-Altını mı?
-Siz Tanrı'ya nasıl kin beslerseniz, ben de ona öylesine kin beslerim.
-Peki, neyi seversin öyleyse, olağanüstü yabancı?
-Bulutları severim... İşte şu... şu geçip giden bulutları... eşsiz bulutları!"
(YABANCI)

[kalalayka]

  iÇE kAPANIŞ

Derdim: yeter, sakin ol, dinlen biraz artık;
Akşam olsa diyordun, işte oldu akşam,
Siyah örtülere sardı şehri karanlık;
Kimine huzur iner gökten kimine gam.

Bırak, şehrin iğrenç kalabalığı gitsin,
Yesin kamçısını hazzın sefil cümbüşte;
Toplasın acı meyvesini nedametin
Sen gel, derdim, ver elini bana, gel şöyle.

Bak göğün balkonlarından, geçmiş seneler
Eski zaman esvaplarıyle eğilmişler;
Hüzün yükseliyor, güleryüzle, sulardan.

Seyret bir kemerde yorgun ölen güneşi
Ve uzun bir kefen gibi doğuyu saran
Geceyi dinle, yürüyen tatlı geceyi.

[gün]

il me semble que je serais toujours bien là où je ne suis pas

*nerede değilsem orada iyi olacakmışım gibi gelir..
                          yahut
*"öyle sanıyorum ki benim mutlu olacağım yer hep bulunmadığım yer olacaktır..ya da daha açık söylemek gerekirse: bulunmadığım yer, kendim olduğum yerdir."